Glück auf!

135

gekend... Ik bewoog, en dat’s nou geen geheim meer, (lachend) néééé, geen geheim: de brigade komt véél te laat — èls ze nog komt — ’t grondwater is bij m’n heupen! — ik bewoog als ’n harlekijn an drajen, die ’k misschien sterker dan jullie zag — en ’k was — ’k was niét gelukkig... Wiener heeft daar tegen de vrouw gevloekt en geschimpt, waarvan ’k als van ’t licht in m’n oogen hield... Begrijp jij dat, Hadwig... ? Heb jij nooit zoo, zoo ontzettend van ’n vrouw...?

Hadwig. Ja, ja, meneer — van ’n vrouw èn van ’n kind...

Wied. Dan begrijp j©» niewaar — en, bij God, nooit heb ^;k ’t iemand, zelfs m’n besten vriend, niet durven ... biechten: nou biecht ’k ’t jou en jou en jou en jou! — nou biecht ’k ’t zelfs aan den broer van m’n vrouw — dat ’r niets, niets meer voor me bestond, geen directeurs-stoel, geen mijn waarin jullie werkten, geen vrouw, geen kinderen — ik leefde in m’n droom en in m’n slaap en bij m’n werk voor dat kleine, blonde ding... Jullie zijn mannen — dat kan je me toch niet kwalijk nemen — daar hoef ’k toch niet voor onder vijanden te sterven...

Hadwig. Nee, daarvoor niet...

Eerste stem-in-het-donker. Daarvoor zeker niet...

Schulz. Asjeje eigen vrouw niet mocht, dirrekteur, dan, dan spijt ’t me da’k haar zoo rauw hè behandeld...

Wied. Ik had me, koempels, en dat moet ’r nog uit, omdat ’t me hier in ’t donker is — of ’k met m’n geweten praat — ik had me — verkocht, verkocht...

Eerste stem-in-het-donker. Verkocht, kameraad waren we allen, allen — verkocht was jij — verkocht waren wfl ... Nou klop ’k nog eens en voor ’t laatst... en dan leg ’k me op me rug... (Geklop). ... Nee, de berg antwoordt niet... (spottend). Zallen we nog bidden, koempels, voor we de vierde nacht ingaan ? Ja? Zingen ken nou geen ongeluk meer geven! Vooruit dan maar! (Zingt).

Glück auf, Kameraden, durch Nacht zum Licht!

Uns sollen die Feinde nicht kümmern,