Glück auf!

134

alles zoo best vond, die niks tegen ’t roofsysteem van de kolen dee, die ’t z’n zorg was, as we niet sproeiden (,schreeuwend). ... La-me gaan, Hadwig...! Weg met je pooten, of ’k sla d’r op los! — Zouen we hier as vee met z’n allen in de eigen smurrie krepeeren, as we met blommetjes in ’t mynwerkersvest voor ons plezier kwam-men kijken ... ? Hoor jy — hoor ik ooit weer ’t signaal voor de kooi...? Dirrekteur, hahaha! (lacht waanzinnig). ... Dirrekteur, hahaha, geef me ’n bon om uit te varen, hahaha! — uit te varen na de hel, hahaha! (Z'n krijschend gelach gaat in gesnik over).

Hadwig. Wiener! Wiener...! Kom tot jezelf... Hier is geen dirrekteur, hier zyn geen koempels meer... Laten we mekaar de laatste uren niet als doodsvijanden ...

Wiener. ... Geef me ’t mynboek — ’k mot ’t myn-boek van ’t kantoor voor me klachten! Geef op! Geef op...! Acht en twintig duizend, acht en twintig duizend dooien .. .    (Krijscht de woorden lang-galmend).

... Dan ben ik acht-en-twintig-duizend-en-een, jy acht-en-twintig-duizend-en-twee voor de kóóóóóólen, de kóóóóóólen...

S c h u 1 z. Toe, Wiener!

Hadwig. Kom nou, kameraad...

Eerste stem-in-het-donker. Hadwig heeft gelyk, Wiener, we zitten as twaalf menschen — twaalf menschen op den nekslag te wachten — wat-ie boven gedaan het, telt benejen niet mee ... Waar is je hand, man, die nog nooit ’n houweel, nooit ’n spa, nooit ’n schoffel gehouwen... ? Glück auf, kameraad!

Wied. Dank je, onbekende kameraad! En jy, Wiener...

Hadwig Laat ’m snikken, meneer... Z’n hoofd gloeit van de koorts...

Wied. Ik heb, koempels, en dat biecht ’k jullie eerlyk, zoo als jullie me in deze — ’k zou haast zeggen gelukkige dagen, omdat ’k dichter by jullie raakte dan ’k ooit zou hebben gekund — alles biechten — ik heb niét enkel geluk, niét enkel weelde, niét enkel vryheid