Glück auf!

127

twee evenmin in de barak te zoeken! ’k Heb nog geen half uur vóór ’t eerste onraad met de kooi met je zoon — die met z’n drie vingers, niewaar? — (Moeder Schulz knikt) en met, met hoe-heet-ie-ook-weer ? — kinderen, ’k ben suf van moeheid...

Moeder Schulz. Dat mot Hadwig geweest zijn...

Stein. Juist! Met Hadwig en met Wiener bij de trappenhelling van galerij VIII gesproken — in de derde laag, zoo zeker als ’k hier voor je zit in de dèrde laag! Ze hadden pas drie wagens... Wiener is toch de gewezen zeeman, die me van bakboord en stuurboord vertelde ?

De Bruid (hijgend, naar adem zoekend). Dus, dus, dan leit-ie — en daar lieg-ie niet om — niét in de, niét in de berak — bij de dertig?

Stein. Onmogelyk.

De Bruid. Dus, dus, dan leeft-ie — dan leeft-ie misschien nog... ?

Baumgarten (alles vergetend en meepratend).... In Gourrières — in Gourrières — dat is ’n plaats in’tFransche kolendistrict, zijn ’r na twintig dagen — twintig dagen en nachten nog dertien — waren ’t ’r niet dertien, Stein? — dertien menschen levend na boven gebracht.

Stein (dof). Dertien — van de duizend... (Den grond bedoelend). Wat-ie na zoo’n explosie vast houdt, laat-ie niet makkelijk meer los...

De B r u i d (slaat van den fauteuil op de knieën, terwijl Anne door linkerdeur binnentreedt, jammert *r woest op los). Da’k ’m niet met me klauwen ken openscheuren — da’k ’m niet van mekaar ken halen — dat-ie geen streep, geen spleet, geen duim meegeeft, de adder, de treiter, de judas... (Bebeukt den grond).

Moeder Schulz (trachtend haar op te richten). Meid, meid, je nagels hangen d’r bij! Je vermoordt jezelf.. .

De Bruid. Blijf van me af! Kom niet an me lijf! Ken niemand an me lijf hebben! (Woest snikkend). Da’k niks mag doen, da’k hier machteloos zit, da’k met me vuisten enkel ken beuken, da’k me an niemand ken