Glück auf!

125

Vroedvrouw. De bruid van Wiener, meneer ... (neemt ook haar aanloop om te spreken). Meneer... (snikt ’t uit in haar zakdoek).

Stein. Nou, kinderen, als we allemaal zoo beginnen... Laat mij dan probeeren ’t je duidelyk te maken, waarom de Overheid ons opgedragen heeft, niemand by de — by de overledenen, die door letterlijk niets, door geen nummerpenning, geen ring waren thuis te brengen, toe te laten. Zóo als ’r ook maar ’t zwakste herkennings-teeken gevonden werd, hebben we de nabestaanden gewaarschuwd. Onze directeur is verloren — de onderdirecteur sinds weken ziek: ik, als gespaard-gebleven bedryfsingenieur, heb momenteel de leiding, en als-zoodanig ... (Bij een wanhoopsuitval van de Bruid) ...

... Kom nou, kom nou, kind, wat schieten we daarmee op!... De dooien zyn met geen tranen te wekken — de levenden, als ’r nog levenden zyn, niet op die manier te verlossen! Dertig man, dertig, móéten we morgen

begraven, helaas begraven, zónder — te weten.......

De twee-honderd-zeventien, die de grond nog vasthoudt, geven geen antwoord op ons geklop! Toe, zeg de anderen buiten, als redelyke menschen, dat al ’t geschimp en geraas by ’t hek, zoo dicht in de buurt van ’t — groote graf, niemand meer helpt! De koempels, ingenieur Hankelman...

Vroedvrouw (met wrok). Hankelman, Hankelman!

Stein (afwerend) Hankelman is als ’n kerel dagen en nachten, zonder zich 'n kwartier te gunnen, aan 't werk geweest! Is-ie niet half door rook gestikt na boven gesleept? (Weer afwerend). Nee, vroedvrouw, niet napraten, niet verwyten...! De koempels van de reddingsbrigade, Hankelman, ik, anderen, hebben vanaf Zaterdagnacht in de eerste en tweede laag zwaarder gesjouwd dan jullie vermoedt! Als één van jullie ooit benejen was geweest, zou je beseffen...

Moeder Schulz (smartelijk). Ik, meneer ...

Stein. Jy, moeder Schulz? (Zij knikt smartelijk). Hier benejen? (Zij ontkent smartelijk). Met je zoon Fritz?

Moeder Schulz (moeilijk). Met — me bruigom.