Glück auf!

119

my was die kordate, vrooljjke, niet te temmen jongen — daar op dien stoel heb ’k ’m ’t laatst gezien met ’n bloem in z’n knoopsgat of-ie naar ’n bruiloft ging! — voor my was-ie ’t eenige, ’t allereenigste, Stein! Voel je dat, Stein ... ?

Stein (stug). Je schoonzoon is óók benejen gebleven, meneer... Je heb ’n dochter, kleinkinderen ...

Baumgarten. Heb ’k. Heb ’k. Maar, maar remplaceert dat, Stein... ? Heb ’k van Wied zóó gehouen als van Mathieu ... ? Is ’n dochter ’n zoon ... ? Kun je ook maar vermoeden hoe ’k vreugd aan m’n geld — geld is toch maar ’n dood ding! — aan m’n geld en weer aan m’n geld had, omdat ’k dien jongen, dien jongen, dien jongen... Heb 'k niet aan ’m gehangen, als je hangt aan iets dat je niet wil, niet kwyt mag wezen...!

Stein. U is niet de eenige, meneer... ’r Zyn over de drie honderd tien, behalve de gewonden...

Baumgarten. ... Kan wezen. Kan zyn. Maar Mathieu is Mathieu... Mathieu dee ’t niet, omdat-ie ’t moest.... Mathieu werd ’r niet voor betaald ... (Op de doos doelend). Daar liggen z’n kleeren . .. (Portefeuille uit z'n zak nemend). ... Hier heb je z’n portefeuille, Stein... Daarmee kan ’t toch niet uit zyn — daarmee is zoo’n levendige, geestige, bloeiende jongen van een-en-twintig...

VIJFDE TOONEEL.

De vorigen, de Gendarme.

Stein (bij het kloppen van den Gendarme tegen het vensterluik). Ja! (Tot Baumgarten). ’r Schynt iets gaande te zyn, meneer: zal ik ’m... ? (Baumgarten haalt de schouders op, Stein wenkt bij *t raam). Ja! Binnenl Wat aan ’t handje?

Gendarme. Ja, meneer! (Tikt aan voor Baumgarten). Meneer Baumgarten! De wy ven staan weer voor ’t hek, net as Zaterdagnacht — hebben ’t eerst, ook as Zaterdagnacht, by de Spoorbaan geprobeerd, en zyn niet meer