Glück auf!

116

VIERDE TOONEEL.

Stein, Anne, later Baumgarten.

S t e i n. Verslaggevers! Nog ’ns verslaggevers! Of we ’r Zondagmiddag en gister, den heelen dag, niet genoeg buiten ’t hek hebben moeten zetten! En ’n photograaf! We zullen ze, godbeter, kieken laten nemen, kieken, kieken, om d’r lezers op illustraties te trakteeren! (Zich inhoudend, zacht — dicht hij haar stoel). ... Kleine Menzei, kleine Menzei, ’k ben zelf te moe, te uit-mekaar-getrokken, te opgewonden door al wat gebeurd is en nog gebeuren moet — en ’k heb moeite om jou of ’n ander, of wie dan ook, ’n raad te geven, maar je ben nog zoo jong, tè jong, om zóó door te gaan... Trek je mantel aan, en zet je hoed op... De mijn, ’t heele bedrijf, staat toch voor de eerste maanden stop... Wat moet je hier voor 't raam bij die spoorwagens en schoorsteenen ?

Anne. Hij ként toch nog...

Stein. Alles kan . ,.

Anne, Als-ie benejen blijft, of als ze ’m zoo na boven brengen, als die ~ als die — in de barak — weet ’k tenminste — en als je weet... ’k Heb toch niemand meer...

Stein. Wel wat duivel! Durf jij op jóüw jaren! (Zwijgt bij het binnentreden van Baumgarten, die, gevolgd door den groom met een doos, zonder iemand te zien aan de tafel gaat zitten. De groom legt de doos dicht bij hem, keert opnieuw door achterdeur terug. Huiverend slaat Baumgarten z'n mantel dichter om zich heen, bezuigt driftig zijn sigaar). Morgen, meneer Baumgarten.

Baumgarten (nerveus-schrikkend). Morgen. Tijding? Nieuws?

Stein. Nee, meneer, ’k Ben zelf — ’k moest zelf — ’r was geen vechten tegen! — drie uur in m’n kleeren gaan liggen ..,