Glück auf!

103

Schulz. Da’s me zoon Rudolf... Geef je poot, jongen, en wees niet bang in ’t donker... Mot je an wennen as mijnwerker!... (Wiener hervat het kloppen). Ja, klop maar tot ze ons vinden...

(TWEEDE TAFREEL).

NEGENDE TOONEEL.

(Bij open doek, zonder eenige pauzeering, verandert het tooneel in de ruimte vóór het vlechtwerk, dat het mijnemplacement afbakent. Links, schuin-weg, het toegangshek, waarvoor een gendarme. Nacht. In de verte de roode lekkende vlammen van de fabrieksschoorsteenen. Voor het vlechtwerk zitten een aantal mijn werkers vrouwen op den grond gehurkt. Zwak licht van de lantaarn boven het toegangshek. Alles geschiedt op het eerste plan).

3 ste Vrouw (tot den gendarme, die den Groom van Wied en den koetsier die met elkaar fluisterden en nu het toegangshek doorloopen, binnenlaat). ... Waarom die wèl en wij niet!

Gendarme (haar zacht terugduwend). .. .Omda’k me orders heb, moeder... Wees verstandig en ga d’r bij zitten ...

lste Vrouw (schreiend). ... Ik ken niet zitten blijven. .. Zitten blijven as je man en je jongens... D’r zijn d’r toch al na boven gekommen:... ’k Zie ’t rad van de kooi toch draaien...

Gendarme. Ken ’k je geen antwoord op geven, moeder... Binnen mag niemand meer...

TIENDE TOONEEL.

De vorigen, Vroedvrouw, de Bruid-van-Wiener,

Vrouwen, Kinderen.

De Bruid (met loshangend jak en haastig-opge-knoopt haar). .. .Is de middagploeg nog niet boven... ? .. .Is de middagploeg    . (Krijscht 't in snikken uit,