Glück auf!

99

Kerkhoven. Ach kom!

S c h u 1 z. Ja meneer — in mannenkleeren, hahaha!... As je toen de man van de „kooi” ’n halve drinkkan foezel gaf, kreeg-ie alles gedaan! ’k Zou d’r geen eed op doen, da’k al niet erges, benejen de vyf maanden, in de buurt van de kolen geweest ben!

Wied. Mathieu, ’t is over drieën ...

Mathieu. En me echo?

Kerkhoven. Als ’k hier op de rails, tusschen de twee wagens in, ga staan — zoo! — en ’k roep ’t een of ander, dan kryg ’k ’t van boven haast niet te gelooven zoo duidelijk terug! Als meneer even luistert... (Plaatst de handen voor den mond, roept). .. Glück auf! [De echo herhaalt de woorden).

Mathieu (niet geloovend). Nee! Dat’s te sterk! Heb jy dat gedaan, George?

Wied (lachend). Ik? Nee, jongen.

Mathieu. Kom dan eerst daar uit de buurt weg! Als jy ’t niet dee, is ’r ’n geest of ’n kobolt... (Rudolf verschijnt met de patronen).

Wied (van de glooiing komend, naast Mathieu). Asjeblief! Probeer ’t zelf. Is door ’n toeval ontdekt...

Kerkhoven (tot Mathieu). Nee, u moet precies op dezelfde plek staan!

Mathieu. Goed, maar ’k hou jullie in ’t oog! {Roept). Glück auf! (De echo herhaald de woorden, klaar en scherp). Dat’s prachtig... Dat’s zeldzaam! (Roept opnieuw). Glück aufl (De echo antwoordt, terwijl allen onbewogen luisteren: „Glück aufl” ... (Dadelijk daarop dreunt het zwaar in de verte).

Wied. Allemachtigste God!

H a d w i g. Dat is ... Dat is ... (een donderend gekraak volgt. Door de gonjelap-opening built ’n stofwolk. De kolenwagens stooten tegen mekaar op, de lampen dooven. Een schor geschreeuw. Dan een stilte. Het tooneel is volslagen donker).