Glück auf!

98

Wied. Ga uw gang. (Wandelt de glooiing op, blijft boven wachten).

Kerkhoven (tot Mathieu). Wou u nog wat van de derde laag weten meneer?

Mathieu. Waarde Baedeker, ofschoon ’k zintuigelijk zwem, ofschoon ’t me niet zou verwonderen als ’k hier voor je oogen — kinderen, hoe houenjullie ’tuit: dat’s je oven-van-de-lykverbranding! — in nevelen opsteeg — puf-puf!, ’k luister met de diepste, de allerdiepste attentie!... Hoe diep is die attentie, Baedeker?

Kerkhoven. Acht honderd drie en zeventig meter, meneer. De trappenhelling aan uw linkerhand voert tot galery VIII. Wé klimmen nu nog door ’t luik, en gaan dan weer denzelfden weg terug.

Mathieu (laat z’n horloge slaan). Ja, ja... Maar dat zouen we ook wel ’t volgend jaar kunnen doen...

Kerkhoven. De staande galerij hier, hopen we door te breken tot de ventilatiegang, en al wat de mijnwerkers hier winnen, wordt na de remhelling, die u gezien heeft, heen gesleept...

Mathieu. Als ik ooit directeur word, zorg 'k in de eerste plaats voor vrouwtjes... Zoo’n kleine marketentster met fleschjes bier, warme worstjes met mosterd, belegde boterhammetjes, wat koempels? ... Zou ’k getapt zijn?

Wied (op de glooiing). Mathieu!

Kerkhoven. En dan zou u eerst ’n machtiging aan den minister moeten vragen: vrouwen ónder den grond worden in geen mijn toegelaten!

Mathieu. Baedeker, dat ’s dan ’n enorme vergissing, en dan wordt ’t plicht den minister op z’n vingers te tikken!

Kerkhoven (lachend), ’t Mag niet, en bij mijn weten is ’r nog nooit ’n mijnwerkersvrouw, niewaar mannen ... ?

S c h u 1 z. Dat zeit meneer Kerkhoven, omdat meneer pas van de mijnschool in ’t kolenbekken is gekommen. Mijn moeder is nog as bruid met de nachtploeg mee in ’t gat gekropen...