Allerzielen

127

Rita (smartelijk). O, nog niet, nog niet! — ’k Heb gister den heelen dag op me knieën gelegen, om de trekjes goed, goed te onthouen, om hèm te zeggen hoe onze vreugde ’r uitzag! Nog niet! (hartstochtelijk) ’k Weet 't mondje, ’t neusje, de wangen, de handjes — maar de oogen niet, de oogen niet....

Nansen. De oogen zijn gesloten, Rita. Kom, zeg ’t tot weerziens. Dan neem ik ’t in m’n armen, ik, die van jou en ’t kind heb gehouen, niet waar, zonder te aarzelen, zonder terug te treden, (gaat op de kamer toe) Rita! (schrikkend en streng) Wat doe jij, koster! Koster!

Rita (stuift op, snelt de zijkamer in). Zeg ’m dat-ie ’t teruggeeft! ’k Heb ’r nog niet goeiendag gekust!

Nansen (driftighet tweede venster open-stootend). Koster, breng ’t kistje terug!

De koster (onzichtbaar). Ik hei orders gekrege.

Nansen. Laat ’r van ’r kind afscheid nemen, versta je me!

De koster. Nee. Dat hèt ze gedaan. Ik doe wat gelast is.

Rita (op ’tvenster toetuimelend). Even nog! Even