Allerzielen

1^5

(hartstochtelijk) — wat ’r om en ’r achter en ’r boven    is, is    ’n ding, ’n    leugen, ’n    vale troost,

waarvan niémand weet, ’n heil dat geen heil is, geen heil kan zijn, omdat ’t ’n lévend hart met klauwen scheurt. Dat voel je niet, dat voel jij niet, omdat je niet liefgehad heb, geen vrouw, geen kind — omdat je geen vader ben!

Nansen. Heeft de smart, de groote pijn om wat je ontnomen is, je nóg niet tot inkeer gebracht?

Rita. Ik weet alleen dat m’n kind dood is — dat ’k    ’t m’n    man, die ’t    zóo hoopte    te zien, niét

in z*n    armen    zal kunnen    leggen. Ik    weet alleen

dat ónze liefste schakel    tot de aarde verloren

is — ’k weet alleen dat ’n kind de ziel van je lichaam is! Troost niet! Praat niet — geef me geen zeepbellen! Van ’t hand aan hand optrekken met al ’t levende, hadden we ons ’n tintelend jeugd-gebouw gemaakt. — Dat is uit, uit. — Dat is uit — ü kunt dat niet voélen.

Nansen. Niet op die manier, Rita. — Voor óns begint ’t waarachtig leven mét den dood, met de verlossing.

Rita. Voor ons niet. (hard) En daarom heb ’k niet kunnen bidden. Ik kan niet bidden bij wat niét lééft.