Vuurvlindertje

trots en haar aanhalige zelfzucht zich gedroegen tegenover het drama, dat rond haar onbelangrijke kinderleventje zich begon te ontwikkelen.

Maar zo, als het daar ligt, met al die schatten aan tederheid en liefde, met al de weemoedige mensenkennis en het droefgeestig begrip der nooit-bedoelde kwellingen, die in-eigen-weze’n-verzonken zielen elkaar aandoen, met al de stille, milde wijsheid van de man, die veel begrepen heeft en alles kon vergeven, met al die helle vreugde ook om dat prachtige kind, dat wilde stukje oerleven, haar dromen en haar ongetemde heerszucht ■— met al deze vele, verschillende schoonheden doorsponnen als een rijk- en warm-gekleurd tapijt, is „Vuurvlindertje" ver genoeg voltooid om een uitgave in boekvorm te rechtvaardigen. Ongemeen boeiend, voortdurend ontroerend, ligt het als een waardevolle nalatenschap vóór ons, een smartelijk-weemoedig getuigenis van de noodlottige onverwachtheid, waarmee deze prachtige mens door het onontkoombare werd overvallen, dat hem wegnam midden uit een bloeiend leven, midden uit het werk, dat leven won uit zijn onuitputtelijk rijk-scheppende geest.

Onvoltooid. En juist daardoor wellicht dierbaarder aan het hart van degenen, die Heijermans hebben liefgehad en de dromen van zijn zuivere, milde ziel, die steeds zich wendde tot wat zwak en weerloos, hulpbehoevend en van smarten omstrikt was, en die in de laatste periode van zijn onbegrijpelijk vruchtbaiar bestaan zich glimlachend leiden liet aan de hand van dat roekeloos voortjagende Vuurvlindertje, waarin het leven zich voorbereidde tot de trotse weerbaarheid,