Vuurvlindertje

wijsmaken, dat je stenen ken slikken, kauw je d'r je kiezen op stuk .... Is 't gedaan, treiter, of 'k sla je wéér 'n gat in je kop 1 . . . Je ziet toch da'k me zondagse jurk an heb . . . .''

Zo geniepig had-ie z'n duim tegen de straal aan-gehouden, dat 't water over de gootsteen-rand heenspoot en als 'n fijn-gemikte tuingieter de blonde krullen en 't witte haarlint bestoof.

„Dan mot je me maar niet schelden . . zei-ie menselijker, minder bang voor 't dreigement van 't wurm dat-ie best an kon, as voor de grote mensen in de kamer, die stommetje met elkaar speelden, en alles van de keuken konden horen : „zal ik de gootsteen vol laten lopen ? . . . Dan ken de schuit hier varen

Daar had ze oren naar, as hij 'r met z'n gannef-handen af bleef. En nu stonden ze allebei op 'n matten stoel. Heinrich hield z'n hand op de vette vadoek, die 't spongat bedekte ■— de bak liep boordevol -— werd 'n troebele vijver met 'n onderstroming van koffiedik en theeblaren, en rondom De Tijd zal 't leren, keurig te water gelaten, met z'n drie masten statig laverend, as je in de zeilen blies, kringelden de vette bladders van de rommel, die in de gootsteen geleegd werd. In de keuken van 'n zindelijke Hollandse vrouw kon je 'n kind met gerustheid laten spelen, ‘zei tante Toos, maar bij 'n Duitse, die de boel met 'n asjoer gewerkte bloes redderde, en, met ouwe handschoenen aan, aarpels jaste, omdat onze Lieve Heer de wereld zou laten vergaan, as de gepolitoerde en verniste nagels 'n spatje kregen, mocht je blij wezen, as de koffie niet an je vingers bleef kleven. Dat soort liep met kanten an d'r ondergoed, maar vroeg of

iSg