Vuurvlindertje

gen, en omdat-ie z’n ogen dicht-geperst hield, en de magere hals in de kwelling van 't te hoge boord neer-schroefde, hoorde-ie wel de stem, maar zag-ie niets, niets van de kist in de kuil, waarin stofbeekjes als in ’t glas van ’n zandloper riggel-den, niets van de op mekaar gestoken graszoden. „Alsjeblief,” sprak de stem voor de tweede maal. En nou dee-ie 't, nou dee-ie de laatste dienst aan de kameraad, die z’n eerste echte vriend na de dood van die heel-grote, op wiens arm-ie door de straten rond was gedragen, geworden was —-hij dee 't in 't wilde, gek door ’t gekreun van de tranen, die uit z’n gloeiende ogen plasten, en terwijl de kist ’m antwoord gaf, hol, angstig, leeg, trachtte-ie nog zo te mikken, dat-ie enkel ’t voeteneind raakte en ’r niks op ’t hoofdeind stoof. Dan, z’n gesnik niet meer meester, zei-ie wat ’m inviel, en ’t kwam 'r uit of-ie ’r in zou stikken : „Dag Jo — dag me beste Jo . . . . dag me lieve vriend I” Als Friedel, die ’r met gezwollen ogen bij stond te grienen, ’m niet vast had gegrepen, zou-ie in de verzakkende aarde weg zijn geglejen.

Nu deden de bidders en de doodgraver de rest, en die hadden geen trek 'r nachtwerk van te maken. Leentje, die voor ’t allereerst na de weken en weken van verwijdering, in ’r rondgierende angst de hand van tante Toos had gepakt, ’r haast 'r vinnig-kleine nagels in kromde, keek in verstarring naar de twee schoppen, die om beurten ’t kletterend zonlicht weerkaatsten of ’n barstensvolle hap uit de aardwal vraten. De langste bidder nam de grootste vrachies op z’n spa, liet geen plekkie van de kist bloot — de doodgraver, die 'r bij pruimde, en met z’n sop geen weg wist, schraapte langs de

i55