Vuurvlindertje

netje was 1 Je zag de gevels in de strakke lucht dampen, wanneer 't gevlam ze te pakken had, terwijl aan de achterzij nog hele baantjes sneeuw aan de zwarte pannen hingen, 'r Waren eindjes rode schoorsteenpijp, glimmerig en vers-gelakt, en 'r was 't grote wonder van 'n lijster, die over 't mussen-getjilp heenfloot, en 'n plekkie voor 'r nest leek te zoeken.

Op ’t kerkhof was ¹1 graf in 'n zonneplas gestoken. En wat daar gebeurde was voor Koert, die 't voor 't eerst van dichtebij meemaakte, en voor Leentje, voor wie ’t in ’t begin 'n voorjaars-spelletje geweest was, zo verschrikkelijk, dat ze ’i ploffen der kluiten op 't deksel met de nieuwe schroeven, telkens weer hoorden, als ze in later jaren aan de stille Joël Mourier, de vroeg-gestor-ven vriend met ’t peinzend uile-gezichtje terug-_# dachten, 't Ging wel alles met de rapheid van 'n aangenomen karwei, en 'r hadden op de Begraafplaats deftiger vertoningen plaats gehad, maar voor de kinderen, die nu eerst in 't felle, schaterlachende zonnelicht begrepen wat ’r met ^ft lichaam van de jongen, die ze nog altijd zagen kijken en bewegen, werd gedaan, was 't 'n wreedheid van mensen, om je adem bij in te houden. Zacht, of ’r breekbare waar in zat, of 't de kist van 't glaswerk uit ^;t knutsellaboratorium van Witter met de letters Vorsicht was, zetten de bidders de grote doos op de dwarslatten. Toen grepen 'r touwen omheen, stonden ze wijdbeens met de voeten in de aardwallen, trok de doodgraver de steunsels weg, zakte ’t planken huisje in ’t gat. De touwen knoersten tegen de bodem en de oudste bidder reikte Godefroid Mourier de ijzeren schop

i53