Vuurvlindertje

ijs-wonden in z’n vlees, vocht z’n adem tegen de striemende tochting, verkleumde z’n longen, dat-ie ze hoorde scharnieren en knarsen als de takel, waaraan de maansikkel dobberde.

Kreunend, zich op de elbogen opwrikkend, om aan de nachtmerrie te ontkomen, zat-ie overeind en klappertandde, 't Gepiep van de scharnieren hield aan, en de giering van de wind greep langs z’n nek, schuurde 'n krant, die-ie had zitten lezen, tegen de gretige zuiging der deurspleten. Huiverend sloeg Mourier de deken om de schouders. Even nog dacht-ie in droom te zijn, maar 'n raamdeurtje klepperde tegen 't kozijn en 'r steunde iets in ’t donker.

„Is daar iemand?” vroeg-ie, terwijl 't geblaas van de wind 't behangsel dee golven, en de handdoeken aan de wastafel zichtbaar omhoog slierden. Alleen ’t venster gaf antwoord, ’t Raampje bonsde met zulk 'n vaart tegen de muur, dat de ruit brak en de scherven omlaag in 't voortuintje vielen.

Opstuntelend, bevend van kou, draaide Mourier 't electrisch licht op, en had moeite 'n schreeuw in te houden.

Jo, benauwd door z'n koortsvisioenen, met ogen, die ’t paarsrood gezicht uit schenen te branden, was z'n bed uit-gekwakkeld, en stikkend in de gloeiing, die 'm naar lucht liet snakken, had-ie ’t venster opengewrongen, 'n poos over ’t kozijn geademd, en toen bevangen door de grimmige Noordenwind, die ’t zweet in zijn voorhoofd kerfde, was-ie in de hoek bij ’t bed neergehurkt, lei 'r nu zachtjes te kreunen. Eerst sloot de vader 't venster, maar de wind rammelde de los-hangen-

VmirvUndertje IQ