Vuurvlindertje

schellen, in de apotheek binnen gelaten werd, dat-ie dadelijk moest uitleggen wat-ie voor pakjes in de hand hield, toen-ie met 'n doosje poeders, 'n flesje valeriaan, 'n toetje pepermunt voor Jo, en 'n stuk Eau-de-Cologne-zeep voor Friedel, uit de deur kwam — hoe z'n naam was ? — waar-ie woonde ? -— of-ie zich had laten inschrijven ? .—-waar-ie vandaan kwam ? — welke kennis-ie an de twee van daarstraks had ? De rechercheur, die de zaak maar zo-zo vertrouwde, liep met 'm door de feller stuivende wind naar de woning van Witter, waar de ramen verlicht waren, schelde zélf an, vroeg de Duitser, die op z'n blote voeten open-dee, of ’t klopte, kreeg voor nuchter antwoord, dat de chemicus ,,deze heer al lang kende en borg voor hem stond”, en toen eindelijk slikte de ouwe vrouw 'r druppels op 'n lepeltje suiker, werd ’t weer stil in de kamers, voor en achter.

Toch zou dat kleine muisje 'n minder plezierig staartje hebben, want diezelfde nacht werd 'r op drie verschillende plaatsen ingebroken ....

Godefroid Mourier wikkelde zich in de deken van Wetter's bed, stutte 't hoofd op 't geïmproviseerde kussen, bezoog een van de pepermunten, omdat Jo 't toetje met 'n wrevelig gebaar had geweigerd, en bedommelde elk geluid van 't huisje, 't rustige tikken van de klok beneden, 't stoterig ademhalen van z'n zoon, 't snurken van Wetter, 't gestommel van 'n matras, als iemand zich in z'n slaap omkeerde. Hij had 'n vermoeiende, lange dag achter de rug, zou niet geslapen hebben, om-dat-ie al die jaren aan 'n andere stilte gewend was geweest. Ik zal, dacht-ie, morgen vroeg op karwei uitgaan — 't mot vanzelf 'n goeie dag worden,

1^3