Vuurvlindertje

genispredikers [t hadden gekund. Langzaam-overwonnen knikte-ie.

,,Der Herr, Friedel,” zei ^Vetter zo zacht, dat z'n stem door 't vrolijk spinnen van de motor bijna onverstaanbaar werd : ,,komt niet uit vreemde landen, maar uit een zelfde vreemde huis, als waarin jouw grootvader gestorven is, uit de gevangenis, omdat hij iemand vermoord . . . .”

,,In drift met 'n mes, en terwijl ik dronken was . . . .” vulde de man aan, zonder op te kijken.

,,Dat weten wij nu,” zei ^Vetter : ,,en het is voortreffelijk, dat wij het weten, en het niet van anderen te horen krijgen .... Dat weten wij, en Schluss 1 — wordt niet meer over gesproken ...”

,,Sie, Aermster . . .,” zei Friedel, en omdat Godefroid de zenuwtrekkingen van z'n geelbleek gezicht niet meer meester was, en met 'n kreun naar de koffiekom bukte, keek ze 'r vader met dikke ogen an. Rustig wenkte hij haar weg te gaan, en toen-ie weer alleen met de man, die z'n neus zat te snuiten, was, nam-ie 'm mee in ’i land van zijn verbeelding, plaatste-ie 'n zelfde soort kist als Koert's vader voor jaren op de zolderkamer gebruikt had, maar tot in bijzonderheden vervolmaakt, op de tafel tussen de felkleurige flesjes, en toen de man, die nooit iets van dat wonder gehoord had, de stem uit Londen beluisterde, zette-ie 'n nog verbaasder gezicht dan de kleine Koert, die gedacht had dat ’t Onze Lieve Heer was.

,,Dat is nog allemaal niets,” lei Wetter uit: ,,wij spreken met elkaar van uit de verte, en wij zullen mekaar uit de verte gaan zien, maar ik werk aan een nog groter wonder, een nog veel groter, waarvoor ik zelf angstig ben . . , ,”

i3S