Wat niet kon - en andere verhalen

Beiden, m’n interviewende vrind, behoren we tot onze tijd — en van die tijd lijkt zo bitter-bitter weinig ’n geneugte, ’n waarachtige vréugde, voor de eerste of tweede generatie te zullen zijn. Laten wij, wij 'twee op onze handigheid drijven-den, onze hoofden niet in onsterfelijkheidshopen steken en onze testamentaire beschikkingen nog tijdens we helder-van-bol zijn, in gereedheid brengen.

Van jóu zal de Kroniek eens getuigen (als je in aanmerking komt!): ‘deze man vertelde z’n tijdgenoten elke week twéé maal tot ’t die tijdgenoten verveelde’ — van mij zal ’t heten (dito, als ’k in aanmerking kom!): ‘deze man vertelde z’n tijdgenoten elke week éénmaal met hetzelfde resultaat. Beide mannen doorliepen de Hogere Burgerschool en het Leven. Beiden waren ‘verrassend handig Beiden waren getrouwd (wettig) en verwekten kroost. Beiden zouden beter werk hebben nagelaten, als ze zich méér tijd hadden gegund. Enz.’

Vriend, voor ons is dit troost: we worden gelezen vóór onze dood. In dat opzicht staan we opzichtelijk boven makkers die zich in tijdschriften levend begraven — en in datzelfde opzicht zijn wij beiden waarschuwende bakens in de door veel schepen met logge, diepgaande buiken, gehavende Waterweg. Wat baat ’t ’n zeegat binnen te willen vallen, als de tonnenmaat ’t verbiedt, maat? Gij onderdemenst, ik falkland (lees de twee woorden als verbum) — en ’t publiek, onverschillig of ’t ’n intellectueel professor of ’n materialistisch kruidenier is, heeft nog nét even tijd ons te snoepen. Lezen, waarlijk lezen doet alleen nog de man die ervoor betaald wordt, wiens broodje ervan afhankelijk is: ’t ding criticus. De literatoren van heden pennen zich krom voor ’n miniatuur-publiekje van brood-critici — wij, brood-literato-ren, baden in produktie-overvloed voor ’t niet abstracte gróte publiek. Als wij door ‘handigheid’ ééndagsvliegen zijn, dan leven wij ten minste één dag — en als ze ons daarna

98