Wat niet kon - en andere verhalen

’k u ’s morgens om zes uur reeds in ’t fameuze hotel waar Van Goethem de lakens doet uitdelen, verliet — ja, zó waanzinnig-vroeg om de trein te halen, nam ’k als laatste herinnering de visie van uw bottines op de mat van uw kamerdeur mee. Thans na weken en weken, zie ’k ze nog: de gapende enkel-gaten, de lusteloos-puilende lippen, de ietwat verhoogde neuzen — zie ’k ze nóg uw bottines, versleten of slijtend bij ’t dorstige gaan ‘onder de mensen’ — zie ’k de glanzing der schoensmeer in de kille verlatenheid der ho-telgang — zie ’k de ene zool die (O, heerlijke zegening de beweging van ’80, welke onder ’t werk eigen werkwoorden opdringt!) geachterlapt dient te worden. M’n vriend, m’n makker, m’n historische kameraad, met de visie van uw bottines op de Van Goethemse hotelmat, ben ’k uit Amsterdam heengespoord — en ’k stak m’n visitekaartje ten teken van afscheid in de ene kleine, donkere schoengrot — ’n kaartje mét ’n wens voor je toekomst. Hoe zou ik na zulk een ‘tot weerzien’ de onwelvoegelijkheid van ’n publiek scalperen bepogen, waar uw scalp daarenboven, nog sluiks aan de slapen, de lokken eens Apachs parodieert?

En dan — vandaag fuif ’k, be-feest ’k me zelf. Uw geoefend, in gave opmerking verschranderd oog heeft ongetwijfeld de rouwrand om ’t nummer dezes feuilletons gespeurd, de rouwrand om ’t bezwaarlijke .. . 550. Neen, vandaag, oudejaarsavond van ’t Falklandjaar, vandaag ‘onder de hoge druk’ van zulk een compromitterende, in pure handigheid gebaarde hoeveelheid, beplengt me de lust met jou — naar de duivel met de hansworsterij! — ’ns kneuïg en smeuïg en ter kiek voor alle hofjes, spionnetjes en kwebbel-grage kinnebakken over ons dierbaar vak te bouwen. Jij, zonder vernikkelarij, geniale kerel — zonder één woord over ’t interview dat géén interview wórden zou aan te tekenen, heb je tot zelfs de zotste details onthouden, met accenten en al neergegrift, of je onder de tafel stenografische aantekeningen smokkelde! — jij reus-in-kopij, jij zo dikwijls frisse fan

94