Wat niet kon - en andere verhalen

‘Hier heb je de huissleutel...’

‘Dank u.. .’

‘En kom gauw weerom ...’

‘Ja, vader...’

‘Links om de hoek is een bus ...’

De krant ruimde de ouwe man weg en de kopjes en het bordje en het mes en de kruimels — wat z’n avondgewoon-te was. Toen draaide-die de lamp wat neer, trok z’n overhemd uit, vouwde ’t gladjes op de stoel bij de alkoof. Toen trok-ie ’t gewicht van de hangklok op. Toen scharrelde-die nóg wat, luisterend, geeuwde, doodmoe van de lange dag. Toen ging-die zitten, wachtend, scherper luisterend, onrustig. Toen schoof-ie ’t raam op, keek ’t endje straat af, tot waar de hóék was met de brievenbus. Niemand. Wel zes maal had-ie in die tijd ... Maar nou, ongeduldig, plons te hij ’t raam dicht, huiverig door de nachtkilte die z’n borst bestreek.

En in z’n stoel tukte-die wachtend in, tot iets hards de brievenbus van de deur bétikte. Het was vér over twaalf.

Aarzelend stond-ie op, liep de gang in.

In de brievenbus lag de huissleutel in ’n papiertje gewikkeld.

De huissleutel.

92