Wat niet kon - en andere verhalen

het je moeder ’s nachts gezucht en geklaagd! — Nou slaan we spijkers met koppen of je kan weer net zo de deur uitmarcheren ...’

‘ ’k Zeg toch zélf dat ’k schrijven wil,’ zei Henk vagelijk glimlachend, ‘en als ’k ’t zelf zeg, zou ’k toch menen da’k zelf wil...’

‘Trek dan je jas uit en drink ’n koppie koffie mee,’ vrin-delijkte moeder, meelijdend kijkend naar z’n bleek, ongeschoren gezicht, z’n verwarde haren, z’n modderige broekspijpen, z’n vetvlekkige jas. — O, ze had God kunnen danken. Beter ’n verloren zoon die terugkeerde as ’n verloren zoon die verloren bleef ...

Recht onder de lamp zat-ie te schrijven in één zet door.

Maar nog had de pen de handtekening niét gekrast of ’t papier lei in snippers.

Zo kon ’t niet weg.

Toen schreef-ie bedachtzamer, zinnend over de woorden, doorhalend, verbeterend.

Vader, óver hem, las z’n krantje, om ’m gezelschap te houen — moeder en Trui waren naar bed gegaan — de dag begon vroeg en brieven schrijven om elf uur ’s nachts leek erger as nachtbraken.

‘ ’k Bén ’r,’ zei Henk, ’t udres langzaam en netter, met zware krulletters halend.

‘Laat ’s kijken,’ zei vader, wantrouwend het kraritje opvouwend en de hand over tafel strekkend, nam-ie de brief, las onder het licht van de lamp ... ‘Mejuffrouw — Daar ik thans zekerheid heb van de buren en van vrienden die ik vertrouw, dat ge mij bedriegt, dat ge zó slecht zijt, dat ik me schaam ooit met u te hebben kennis gemaakt, deel ik u hierdoor mede dat ik met u breek en niets meer met u te maken wil hebben — Henk’...

‘Nou da’s wél goed,’ redeneerde vader. ‘Je het ’t ’r nog veel te netjes gezeid. Je had gerust erger kunnen zeggen.

90