Wat niet kon - en andere verhalen

de modder gelegen het! — Zo. — Zijn wij nou weer goed genoeg? Wel ja — we houen ’r ’n herberg op na. In geen weken na z’n ouwers omgekeken, in geen weken ’n voet over huis gehad — ’n brutale bek opzetten as we ’m waar-schouwden voor dat creatuur, dat schépsel waarvan de halve stad ’t leven kent — en nou anschellen in ’t holle van de nacht!’ —

’t Mes ketste wrevelig op ’t bord.

‘Nou —’ suste moeder, ‘je ziet nou toch wel dat-ie ’r spijt van het — dat-ie ’t ongedaan wil maken — berouw komt nooit te laat...’

‘Dat weet ’k al niet,’ gromde de man. ‘Andere ouwers zouen je de deur wijzen! Voor mijn part blijf je — voor mijn part ga je! Da’s, as ’k ’t wél heb, de derde maal dat-ie ’t uit wil maken ...’

‘Nee, nou is ’t radicaal uit,’ praatte resoluut de zoon, stevig hét tafelduister toesprekend. ‘Vroeger dacht ’k — vroeger geloofde ’k — maar nou heb ’k zélf bewijzen dat ze me beliegt — nou — nou — ’t Is uit! Al knielde ze voor me .. !’ Sterk ging z’n stem naar het zwart onder het tafelblad, leefloos dwaalden z’n ogen die gloeiden alsof-ie gehuild en geraasd had.

‘Zo,’ zei vader nog eens, ‘en heb-ie ’t ’r gezéid?’

‘Nee,’ aarzelend verweerde de zoon: ‘als ’k ’t ’r zég, het ze d’r praatje klaar, palmt ze me weer in — ik zal ’t ’r schrijven ...’

‘Je zal — je zal,’ stug-spotte vader.

‘En dalijk!’ praatte de zoon beslister.

‘Da’s heel, heel goed,’ moedigde moeder hem aan. ‘Heus ’t is voor je bestwil. As ’t ’n fatsoenlijk meissie was ...’ ‘Fatsoenlijk!’ barstte de man los. ‘Denk-ie dan, dat-ie van ’r hóüdt — niet dat, nee, niet dat! Allemaal slechte driften, driften waarvoor ’k geen naam wil geven in presentie van je moeder en je zuster! — Geef ’m pen en inkt! We zullen kijken. Maanden lang heb je ons verdriet aangedaan —

89