Wat niet kon - en andere verhalen

Toen sprak moeder rarig, om wat te zeggen — en schuw glimden ’r brilglazen d’r man an die nóg stond bij z’n stoel: ‘Nou — da’s wél laat. .

Ze had wel willen zeggen: Henk, jongen, wat scheelt ’r an? — of: he, goddank — of iets anders — dorst ’t niet bij ’t dreigend gezwijg van ’r man, na al de vroegere scènes, de ruzies op-vechten-af, de vele, vele herrietjes in de eigenste kamer.

Henk rukte z’n jas open dat ’n knoop naar ’t kittig zeil keilde, wriemelde an z’n boord, alsof-ie ’t stikkend benauwd had, slikte kurkig, zei toen dof: ‘k Wou — ’k wou hier slapen vannacht...’

‘O,’ zei moeder, stillekens verheugd — en opnieuw glansden d’r brilleglazen naar de man.

Het werd een woelige stilte.

Nou-ie dat zei, was ’t zékerheid, had-ie ’r ’n end an gemaakt, was ’t uit, wel goddank uit met ’t schepsel...

Vader trok z’n stoel naar de tafel, boog langzaam neer, be-tuurde stroef van gelaat de avondboterhammen, mumde de lippen alsof-ie wat spreken wou, snee toen met snauwende halen. Op z’n bord blokten de broodvierkantjes.

‘Nou — dan zal ’k je bed gaan opmaken,’ knikte Trui.

Lam dat vader niks zei. ’t Kwam ’r van hoor — as vanouds. En jawel, bij de déür had je ’t al!

‘Zo,’ praatte de oude man hard, ‘wou je hier slapen vannacht — voor hóélang .. ?’

‘Voor hoelang?’ vaagde de zoon, ’t hoofd zacht-zoekend wrikkend op ’t benauwend boord, en de zwarte diepte onder de tafel bestarend met ogen wier wit bloedrig bewaasd was, zei-ie plots stevig-besloten: ‘Ik heb ’t uit gemaakt, vast uit

‘Zo,’ herhaalde de vader en ’t boterhammenmesje kwaadaardig in de hand klemmend, de lippen in bijtend beweeg, smeet-ie ’r de ouwe verwijtingen uit: ‘Zó! Heb-ie ’r dan leren kénnen! Nou je naam overal in opspraak is! Nou je in

88