Wat niet kon - en andere verhalen

Toen zei-die nors: ‘O, ben jij ’t!’ en stompte het raam dicht. An de toon van z’n stem, an z’n stug lichaamsbewegen, an de stroefheid waarmee-die de dunne lippen platte, an ’t aarzlend gekijk van de grond naar z’n bord — vooral an de drift van z’n omlaag roepen merkten ze daadlijk dat Henk ’t was — Hénk —Hénk — en dat nóu, om tien uur.

Trui flapte d’r boek toe.

Van lezen kwam nou toch niks meer.

D’r kous-voeten zochten onder tafel de door roman-emo-tie uitgewipte sloffen, d’r rooie lees-ogen betastten vaders gezicht, dat in harder plooien verrimpelde.

Dan, driftig het zwart ónder de tafel doormaaiend, sneller van grijp de toffels zoekend, de toffels die ’r niet waren, die ze straks nog an had gehad — verzette ze d’r stoel, liep mét vlugge pasjes de gang in.

En alvast benauwd om de herrie die je weer kreeg, ’t gekijf en gezanik — gék leek-ie wel, ’t mispunt van ’n jongen, om in ’t holle van de nacht te spoken! — lichtte ze de ketting van de haak, secuur nog is roepend achter de deur of hij ’t wel was.

‘Dag,’ zei-die, z’n voeten schuierend op de mat.

‘Wat mót je zo laat?’ vroeg ze, haast nijdig.

‘Niks,’ zei-die door-lopend, de handen in de jaszakken, de hoed diep om ’t hoofd, de kraag om z’n nek.

Zo stapte-die de kamer in, ’t éérst ’t fel lamplicht ontwijkend, geen boe of ba verder zeggend.

Op ’n stoel bij de deur ging-ie zitten, met veel modder an z’n broekspijpen, veel witte zorg op ’t gelaat, veel oud verdriet in de ogen.

En omdat-ie niks zei, enkel met de lippen nerveus trok, alsof-ie pruimde — en z’n hoed óp hield — en z’n jaskraag niet omsloeg — en de schouders slap liet hangen in de bulten van z’n kleren — en moeilijk door z’n neus snoof — keken de ogen van vader, moeder, zuster ’m an met zonderling vól-levendig begrijpen.

87