Wat niet kon - en andere verhalen

zou voor meneer door ’t vuur gaan. En dan al die kletspraatjes die je mot verdragen!’

‘Helemaal ongelijk hebben ze niet.’

‘Welja, geef ze nog gelijk!’

‘Ik vin ’t jammer dat ”t gebeurd is. En ’k wou dat ’k ’r wat an kon doen. ..’

‘ ’t Komt ’r wat op an!’

‘Dat zei ik eerst ook. Maar hoe langer ’k ’r over nadenk, hoe lammer ik ’t vin. ’t Is nou wel geen schande, maar ’t had toch ’n boel beter gestaan.’

Ze begonnen koffie te drinken, spraken over de dode, over al ’t goede dat ze van mevrouw — een uit duizend — ondervonden hadden.

Toen kwam Coba nóg eens op het schandaal neer.

‘As wij nog ’n krans gaven?’

‘Dat helpt wat!’

‘Dan zien de buren in elk geval, dat ’r bloemen kommen.’ Zij peinsde erover. Het was wel ’n beetje erg geweest dat geen sterveling ’r an gedacht had. Voor vreemden leek ’t precies alsof niemand om de dode maalde. En wat ’n affront voor de familie as ’r nóg meer napraat van kwam.

Coba redeneerde, Bet redeneerde. Toen, als een heel natuurlijke zaak, haalden ze van boven, de een, een groen spaarvarken, de ander, een doosje met fooien, telden ’t samen. Er was óver de twaalf gulden. Zonder enige sentimentaliteit, zonder veel praten besloten zij hiervoor een krans te bestellen. Als meneer in de stad gebleven was, zouden ze er met meneer over gesproken hebben, hem verteld hebben van de ‘schande’, waarover de buurt sprak. Nu deden ze het eenvoudigweg van eigen spaarduiten. Coba bestelde ’m. Drie uur later werd-ie bezorgd. Dadelijk daarop verlieten ze het huis met de dure fraaie krans.

De kruidenier stond juist voor de deur.

Plezierig dat dié ’t nou net zag. Die zou wel zorgen dat ’t onder de mensen kwam.

157