Wat niet kon - en andere verhalen

steekt ’r in niks meer poëzie. Wat zeggen jullie? Zo maar enkel onder ’n zwart laken te leggen en zonder boe of ba onder de grond te worden gestopt en geen enkele bloem op je graf! Hoor is, ik mot zeggen: hoe meer ’k ’r over nadenk hoe gemener ik ’t vind! Ik vind ’t ’n beestachtige schande!’ Het zakje soda drukte ze heftig tegen zich aan en met een verontwaardigd zetje schoof zij de deur uit.

‘Da’s voor ’t eerst van me leven da’k zo iets hoor!’ zei Coba verbluft. ‘Jassus ^wat ’ⁿ opgewonden standje! Alsof de dooien ’r wat om malen of ze blommen op d’r graf hebben! En asof je bij zo’n verlies an alles mot denken!’

‘Gelijk heit ze,’ zei de kruidenier. ‘Ik moet je eerlijk zeggen d’k me ogen stond uit te kijken! Zuiniger kon ’t al niet!’

Bedrukt deed Coba de boodschappen in haar mandje.

‘En blommen van niemand,’ begon de meid van no. 10 opnieuw, ‘geen blommen van d’r man, geen blommen van d’r vader, geen blommen van d’r familie. Toen mijn vorige mevrouw stierf heb ’k ’t anders gezien! Toen mosten we met z’n allen de blommen de trap afdragen. En toen hebben wij, me kameraad en ik, uit ons eigen ’n krans gegeven. Die mocht gezien worden. Maar zo’n ongelukkige begrafenis as bij jullie — nee — da’s in lange niét vertoond. De hele buurt spreekt ’r schande over . ..’

‘Mijn me zorg,’ zegt Coba kattig. ‘Nou ik groet jullie!

Maar op straat liep ze over het schandaal na te denken. Hoe dom van meneer om de kransen te vergeten. Hoe dom van de familie. En hoe dom van haar en Bet. Enfijn ’t was gebeurd, ’t Was niet meer te verhelpen.

Bet zat 'te wachten met de koffie.

‘Wat ben jij uit gebleven! In die tijd doe ik ’m drie maal.’ ‘D’r was me nog al niks te doen,’ verhaalde Coba en uitvoerig zei ze wat er in de winkel was voorgevallen.

‘Waar de mensen al niet naar kijken!’ zei Bet stug. 7&

156