Wat niet kon - en andere verhalen

‘Nee. Goed van ’n dooie zou ’k niet an me lijf willen/ zei de schoenmakersvrouw.

De kaas was ingepakt. Maar de meid van no. 10 had niks geen haast. Ze stonden zo knus.

‘Weet je wat ik geloof,’ smoezelde de juffrouw-uit-de-buurt, ‘ik geloof dat-ie niet veel van d’r hield.’

‘Meneer van mevrouw? Hoe kom je d’r op?’

‘Nou — d’r was niet één krans op de kist — geen énkele bloem. As je van je vrouw houdt, dan koop je toch allicht ’n boeket of ’n krans of zo iets ...’

‘Ach kom mens,’ zei Coba gepikeerd, ‘denk je dat die man z’n hoofd d’r naar stond!’

‘Nou,’ merkte de kruidenier op, ‘dat hóór je niet te vergeten. Daar móét je hoofd naar staan. Je vrouw sterft maar ééns in d’r leven ...’

‘Ja ’t stond machtig kaal,’ zei de schoenmakersvrouw, ‘de hele buurt heeft ’r over gepraat.’

‘Wat gaat ’t de buurt an!’ viel Coba snibbig uit. ‘Laat elk na zich zelf kijken!’

‘Dat mot je niet zeggen,’ zei de juffrouw-uit-de-buurt, ‘as ’r ’n begrafenis dichtbij is, dan doe je natuurlijk je ogen open. Daar heb je ze voor. En as je ’t mijn vraagt, dan vin ’k ’t ’n schande, ’n geméne schande om je vrouw zo te begraven. En dat ’n kerel die stinkt van ’t geld!’

Ze was even warm gelopen.

‘Ja,’ knikte de schoenmakersvrouw, ‘ik vin *t óók ’n schande. We stonden ’r net over te praten toen je binnenkwam .. .’

‘Nou, ik zou wel is willen weten wat ’r voor schande in steekt,’ ruziede Coba, ‘as je zo bedroefd ben as meneer, dan vergeet je die dingen, dan staat je hoofd ’r niet naar!’

‘Ja, dat kan je wel zéggen,’ hield de juffrouw-uit-de-buurt vol, ‘maar zo arm as we zijn, zo kwalijk zou ’k ’t me man nemen, as die geen blommen op me kist meegaf. D’r mot toch een beetje treurigheid an verbonden zijn. Op zo’n manier

155