Wat niet kon - en andere verhalen

de zeep was. Het meisje telde de centen op de toonbank, een voor een, in een precies lijntje, nam het pakje, liep de winkel uit.

‘En wat ü?’

‘Geef mijn ’n ons Leidse kaas, gesnejen.’

De homp kaas lag op het plankje, het mes gleed handig op en neer. De vrouwen keken met aandacht.

‘ ’t Was me ’n kléine stoet,’ zei de meid van no. 10.

‘Ja niet véél rijtuigen,’ bevestigde de schoenmakers-vrouw.

‘Ze hadden niet veel familie,’ lei Coba uit, ‘mevrouw d’r vader en d’r broer en meneer z’n twee broers. Anders niet.’ ‘Da’s ’n schijntje,’ zei de kruidenier, ‘ik heb wel is begrafenissen met twaalf koetsen gezien.’

‘Nou, méérmalen,’ zei de schoenmakersvrouw ernstig, ‘maar twee koetsen! Ik dacht dat ze zo dik in d’r familie zaten...’

‘Nee,’ ontkende Coba, ‘meer hebben ze niet. En nou zitten we alleen thuis, Bet en ik.’

‘Is hij dan weggegaan?’

‘Hij is net met z’n broer weggerejen. Wij motten op ’t huis passen, zolang die uit de stad blijft...’

‘Wel jee, wat ’n gékke boel,’ zei de meid van no. 10, ‘en wanneer komt-ie terug?’

‘Dat weet ik niet. Hij was zo ondersteboven dat-ie haast niet spreken kon. ’t Is me ’n slag! Veertien maanden! En zo’n liéve mevrouw ..

‘Gut, mot u daar nóu nog om huilen? We motten allemaal sterven...

‘Da’s wel waar. Maar ’t was zo’n lief mens. Gister zegt meneer: Co, jij mag ’t linnengoed van me vrouw. Nou, ik maakte ’n pakkie van d’r rokken, van d’r lijfies... Maar toen ’k ’r mee bezig was, toen kon ’k niet verder. Meneer, zei ik: ik wil ’t niet hebben. Nee hoor! Ik zou d’r geen stuk-kie van durve drage!’

154