Wat niet kon - en andere verhalen

Schande

Een uur nadat de begrafenis was afgelopen, kwam Coba in de-winkel-op-de-hoek.

Er was een hele volte. Je had er Jo, de dienstmeid van no. i o én de vrouw van de schoenmaker én ’n juffrouw-uit-de-buurt én ’n meissie van ’n jaar of twaalf.

De kruidenier achter de toonbank was bezig met ’t wegen van groene zeep, ’n half pond.

Zó dat ze in de winkel kwam, hielden ze allemaal d’r mond, alsof ze over haar gesproken hadden.

De bascule ging op en neer en de vrouwen keken toe.

Toen begon de kruidenier.

‘Nou — hij is zeker érg ondersteboven?’

‘Of-ie!’ knikte Coba, die nog rooie ogen van ’t huilen had. ‘ ’t Is me een héél verlies,’ zei de juffrouw-uit-de-buurt, ‘ ’t zal je niét gebeuren.’

‘T-ja,’ stemde de vrouw van de schoenmaker toe, ‘nog geen veertien maanden getrouwd he?’

‘Nee nog geen veertien maanden,’ herhaalde Coba, ‘en zo’n liéf mens! Zo’n goeie dienst!’

‘Ja, dat zal wel,’ zei de schoenmakersvrouw, ‘ ”t is ongelukkig. ’t Is verschrikkelijk ongelukkig.’

Ze zwegen. De kruidenier duwde het papier dicht waarin

153