Wat niet kon - en andere verhalen

nou loopt-ie weer af... — Precies nou lacht-ie ook! Beurs ... Nóu mot-ie lachen — Precies nou lacht-ie ook! Werden ze ’m dan nooit beu? Hadden ze nóg niet genoeg van ’m? Je zou zo over de balustrade van ’t orkest willen schreeuwen dat ”t niet uit te houen was, niet uit té hóüen!

Basje zaagde woest de deunen van ’t orkest mee. Z’n onderlip stond grimmig vooruit, z’n ogen glinsterden onder de harige brauwen. Telkens keek-ie naar het publiek, naar de lachende gezichten, naar de lichamen bóven die in aandacht over de balustrade hingen. God gaf dat ’r een begon te fluiten! Als-ie geld had gehad, had-ie al lang fluiters besteld. Kijk ze nou lachen om die moppen die elke avond hetzelfde bleven! Kijk ze klappen nou de eerste voordracht klaar was! Kwaadaardig bestreek hij de bas. De orkestmeester keek om. Hij was eruit, ’t Kwam er wat op an. Die kerel kon toch geen maat houen. Soms zong-die wel drie tonen te laag!

Voor zo’n stem most-je je kostelijke bas mishandelen, ’n Harmonika was nóg te goed voor ’m, voor die stumper, voor die ongelukkige komiek, die je avonden verpestte, die je de tering op je lijf joeg, die je ...

Plotseling lei hij z’n strijkstok neer. Hij verdraaide ’t. Voor de tweehonderdste maal dezelfde flauwiteit, voor de tweehonderdste maal de Italiaanse liefdesverklaring... ‘In ’t schoon Italio... groeit macaronio ...’, voor de tweehonderdste maal die dikke stem, die moppen van ”t jaar nul! Dank je! Dan maar geen brood! Liever hongerlijjen dan nóg langer je zenuwen op te vreten!

De kapelmeester tikte nijdig. De bas was zeker dronken. Jawel, tik jij maar! Je kan ’t best met de anderen af! Zo’n mispunt heeft geen bas nodig! Kijk ’m aardig doen! Sjon-gen wat slooft-ie zich uit! Tik maar! Ik verdraai ’t! Geen streek doe ’k meer voor dié kerel! Rechtschapen komieken wil ’k begeleiden. Maar dat is geen rechtschapen komiek! Die heet Nachtegaal! Kip most-ie heten of kraai! Tik maar! Ik heb maling an jullie allemaal, an jóu én an jóu en an ’t hele

151