Wat niet kon - en andere verhalen

betaal ik jou! En zolang ’t publiek ’r niks tegen heeft kan ik jullie kletspraatjes missen ...’

‘ ’t Is geen komiek. Zo kan de eerste de beste ’t.. V ‘Dat raakt je niet! Ik betaal je en je heb te gehoorzamen, ’t Wordt op zo’n manier hier ’n janboel! ’t Is je laatste waarschuwing, hoor — als je weer fratsen in ’t publiek maakt, geef ik je je congé!’

Basje bromde wat langs zijn pijp, zette z’n hoed op, liep het gangetje door naar de stemkamer. De andere muzikanten waren al bezig te stemmen. Driftig nam hij zijn bas en zwaar-dampend streek hij op en neer.

Maanden duurde de herrie. Ruim een half jaar, avond aan avond, trad in het Café-chantant, dat modern ingericht was voor dames en heren, een zeer-geliefd komiek op. Aan wat hij zijn geliefdheid te danken had kunnen we moeilijk vermelden. De man had een behoorlijke schreeuwstem en zijn geestigheden waren van een benauwd gehalte. Ook was zijn répertoire beperkt tot vijf, zes voordrachten. Het publiek slikte zijn moppen evenwel zonder enig verzet en er ging geen avond voorbij of Nachtegaal had succes.

Basje, van zijn jeugd af gewend in orkesten mee te werken, scheen op zijn oude dag gevoelig te worden. Vanaf het eerste optreden des geliefden komieks, had hij zijn neus opgetrokken. Dat was geen artiest. Dat was geen komiek. Zo gingen er honderd in ’t dozijn. Enfijn, voor hem ’n ander. De contracten duurden hoogstens een maand. Na ’n maand was je hem kwijt. Maar na een maand werd het contract van de geliefde komiek hernieuwd. Basje haalde z’n schouders op. Zo een directeur had hij nog nooit bijgewoond en hij had wat van de wereld gezien. Je zou er wat van beleven. Op zo’n manier dee je je zaak verlopen, ’t Zou eindigen met uitfluiten. Bas je vergiste zich. Het publiek floot niet. Hét Hollandse publiek fluit nooit of ’t moet bar de spuigaten uitlopen en bij ’n Hollandse komiek kan dat niet. Avond aan avond speelde Basje de drie nummers van de komiek. Hoe meer de men

148