Wat niet kon - en andere verhalen

Maar het scheelde weinig of hij snééd.

De deur zei opnieuw en hard: pien.

Er kwam een dame binnen met twee allerliefste jongetjes.

‘Dag meneer ...’

‘Dag mevrouw ...’

‘Ik wou ze allebei geknipt hebben, meneer, ’t Is vandaag niet zo koud, niewaar .. ?’

‘Best mevrouw ..

Met een bovenmenselijke berusting poederde hij de mijnheer, tilde een der knaapjes op, knoopte de doek om en knipte.

‘Niet te kort mijnheer ...’

‘Nee, nee mevrouw...’

Frits die niks meer te doen had, stond in een hoek te lummelen.

‘Kom — begin jij vast an de andere jongeheer,’ zei Jonathan kribbig, ‘dan werk ik wel bij ...’

‘O nee mijnheer,’ protesteerde de dame, ‘dat heb ik liever niet. Die jongens zijn zo onvoorzichtig ..

‘Nét zoals u wil, mevrouw..

De schaar knepperde woest. Je hoorde slaagjes alsof ’r gehamerd werd. Frits geeuwde. ‘Vooruit! Allo! Sta niet te luieren!’ gromde Jonathan. ‘Ga jij vast éten ...!’

Gelukkig schoof Frits de kamer in. Het werd stil in de winkel. De schaar bewoog driftig. Achter de tulen gordijnen klonk het geraas van vorken en lepels. Zij aten. Zij aten. Hét was om ’r bij neer te vallen ...

Hij viel evenwel niet, knipte ijverig zoals het een zorgzaam barbier betaamt. ^TTjt liep druk. Het werd een gezegende dag. Wel twintig maal scheren en vijf maal knippen ...

Eerst tegen vijf uur zat Jonathan voor z’n warmgehouden eten. De aardappels waren bruin-stijf — de vis bruin-taai.

.. Bij tijden krijg je lust om je mes in ’n keel te zetten,’ zei hij dof; zenuwachtig begon hij te kauwen.

146