Wat niet kon - en andere verhalen

Wanhoop

‘Nou, doe ’m maar ’r in!’ riep Jonathan, het mes drogend aan de zeepdoek.

‘Zal ’k?’ vroeg zij voorzichtig.

‘Ga je gang ..

’t Kón nou wel. Het was bij tweeën. Dan kwam geen kip. En Frits was goed genoeg voor de nlét-vaste klanten.

In de kleine achterkamer liep zij bedrijvig van de kast naar de kachel, van de kachel naar de tafel. Vis. In geen tijden gebeurd. En wat ’n vis. Zó blank als sneeuw. En ’n levertje zo wit, zo wit... Je kreeg ’t water in je mond, énkel bij ’t zien. Lief van moeder, Zo erreg lief. Zo. Daar ging-die in de kokende pan. En de boter werd al bruin, ’n Half ons natuurboter. Margarine bij vis smaakt niet. Lekkerder diner bestond niet op de hele wereld, ’t Was gewoon goddelijk! Schelvis die schilverde, prachtige aardappels en gebraden boter. En vooraf ’n boterhammetje met lever. He!

‘Hij kookt, Jo!’ waarschuwde ze opgewekt.

‘Prachtig!’ riep hij.

Frits veegde in de benauwde barbierswinkel het haar bijeen van een schipper, die pas geknipt was, borstelig bruin haar dat veerkrachtig over de vloer tolde.

De jaloezieën waren neergelaten. Voor en achter was het

142