Wat niet kon - en andere verhalen

‘Als je moe je vanavond komt halen — moet je niet te klagen hebben, hoor!’

Zij dekte de tafel, zette het grove gerei klaar, de ijzeren messen, de ijzeren vorken, de fles azijn, het Keulse potje met zout, de bruine suiker.

En wij aten zó onbehoorlijk als wij het thuis nooit deden. Het was een prachtige maaltijd. Eerst ieder twee borden soep met kluifjes. Sien kwam met de ijzeren pót bij de tafel, lepelde in de borden.

Wij smulden. Het was een heerlijk soepje. Toen kwam het kleine stukje vlees met de aardappels. Sien sneed het stukje netjes in drieën, nam zelf de kleinste brok, telkens herhalend dat we ons ‘zat’ moesten eten, dat ze voor geen ‘geld’ wou dat we thuis zouen klagen.

Toen dé pannekoeken!

Wat een stapel! Bedrukt begonnen wij, verdrietig dat er zóveel zou moeten blijven staan. Er was geen doorkomen aan.

Sien zelf scheidde er na de tweede uit, puffend en blazend.

Wij schrokkiger, brachten het tot drie en vier. Toen zaten wij te kieskauwen, keken sip naar de overgeblevene, de dikke, bruine pannekoeken, die te veel waren! Sien, zuchtend, ruimde af. Wij ongemakkelijk, waren stiller geworden. Zus sliep in — ik bekeek de pijpen van de overleden man.

Vader en moeder kwamen ons tegen negen uur halen. Zus sliep nog.

‘Nou mevrouw,’ zei Sien gezellig-blij, ‘de poes zal niet met d’r maag weglopen. Ze hebben gegeten, gegeten! Gos-sie-mijne wat hebben die kinderen gestouwd! Daar sta ’k verbaasd van!’

‘Ja ze kunnen goed eten,’ knikte moeder.

‘O, moe, we hebben zóveel pannekoeken gegeten!’ vertelde ik uitbundig. ‘Zus drie en ik vier!’

‘Zo,’ zei vader, ‘daar kun je ’t bést mee stellen. Toen ik jong was, heb ik wel eens minder gegeten!’

140