Wat niet kon - en andere verhalen

Tas op,’ waarschuwde Co weer, ‘ze komt nog terug.. ‘He, ’k dacht dat ’k stikte,’ zuchtte Anna, ‘puf, wat ’n benauwdheid ...’

‘Ze is weg, Santje !’

‘Santje!’

‘Pischt! Santje .. !’

Maar Santje lei stil te huilen.

‘Scheelt ’r wat an?’

‘Santje huilt.. !’

D’r tranen liepen als straaltjes op ’t kussen. Nou ze zo wéé van ’t roken was, kwam ’r ouwe verdriet boven.

‘Spook! Wat grien je!’

‘ ’k Wou da’k dóód was!’

Wie het je wat gedaan?’

‘Niemand. Laat me met rust!’

‘Wil je nog ’n zuurtje?’

‘Nee — ik wil dóód ...’

Ze begon te snikken.

In d’r leeg, licht-duizlig hoofd voelde ze verlatenheid, ellende. De hele wereld was ellende. As je moeder dood was, stopten ze je in ’n weeshuis bij vreemden ... O, o, wat was ze miserabel. . !

‘Wil je drinke, Sannie?’

‘Nee — ik wil dóód — ik wil bij moeder .. !’

‘Ben jeniet goed?’

‘Nee! Nee!’ kribde ze. ‘Ik wil dóód ...’

‘Neem dan éérst nog ’n zuurtje ..

‘Nee! Nee!... O, moedertje ... moedertje!’

Heftig snikkend lei ze, niet verder pratend.

Gree die op was gestaan en op ’t restant van ’r sigaret pruimde, wat lekker most wezen, wachtte nog bij ’t bed toen tante Dribbel op ’r kousen weerom sloop.

‘Wat is ’r te doen! Waarom ben je uit bed?’

‘... Sannie huilt zó,’ zei Gree, meelijdend, 'ze roept om ’r moeder ...’

135