Wat niet kon - en andere verhalen

ledikant vast. En ook in d’andre bedden der slaapzaal klonk gekuch en geschraap.

‘Wat maken jullie ’n herrie,’ riep Anna. ‘Ik blaas kringen. Kijk is! Puf! Niet één die ’t me nadoet.. !’

‘Suscht!’

‘Suscht!’

De deur benee piepte. Dribbel kwam an. De dekens vlogen over de hoofden. De sigaretten verdwenen onder dek.

Verwonderd en verschrikt liep tante de bedden langs, kijkend, snuivend. Zo’n brandlucht had ze nog zelden geroken. En ’t raam open!

‘Meisjes!’ riep ze.

Maar de meisjes sliepen. Toen bukte tante onder de bedden, keek, tastte — nergens vuur. Ze liep van voor naar achter, overal snuffend, je zou zweren dat ’r iets gesmeuld had ... dat ’n man...

Santje lei in de benauwd-drukkende dekens, het hoofd verborgen, de glimmende sigaret in de kom van ’r hand. ’t Was niet uit te houen. Wat draaide Dribbel nou! En as je opkeek of je bewoog was je ’r bij, mocht je in geen maand uit. Je stikte. Strakkies was ze al zo wee geworden, toen de rook niét uit ’r keel en ’r neus wou. Nou brak ’r ’t angstzweet uit. O, wat voelde ze zich stierlijk naar...

De ogen wijd-open lag ze te staren in ’t duister dekenbeschot, luistrend naar Dribbel in de andre hoek der kamer. Dichtbij hoorde ze Anna’s gegiechel die door ’n dekentuitje blies. As Dribbel nog vijf minuten bleef zou ze ’t besterven, ’t Hele bed danste met ’r rond, d’r hersens gingen óp en néér, zo akelig licht...

‘Weg!’ riep Marie.

De hoofden staken puffend boven de dekens.

‘Hij’s nog an,’ zei Gree lach-schuddend, ‘maar me vingers doen pijn...’

134