‘Ik wil dóód,’ snikte Santje nog eens.
‘Mag je niet wensen,’ zei tante goedig, ‘foei, foei!’
En op de rand van ’t bed begon ze de plotseling-levens-moede te sussen, die niet gesust wilde wezen, maar in ’r be-nauwd-róókrige-duizligheid dóód wou . ..
136