Wat niet kon - en andere verhalen

der ’t dek toen Dribbel ’r nog was — maar ’t lukte niet. He, wat lollig! Zeg, zouen we ’t raam niet effen openzetten?’

‘Dat hoort Dribbel benee — nee, waai ’t maar ’n beetje weg...’

Ze dampten even zwijgend, met afkerige blaaslippen.

Het maanlicht bescheen de vreemde gezichten onder de witte nachtmutsjes, de bedden, de kolkende rookplof jes.

Die niet rookten zaten te lach-giechelen, druk grinnekend om de blauwe schemer die in de kamer hing.

‘Heb je wel is gepruimd?’ vroeg Gree, ’n zuurtje in ’r rechter mondgeheimenis en de walmende sigaret geplakt tussen de lippen.

‘Ik zou je danken,’ rilde Santje die wee begon te worden van ’t vettig gedamp.

‘Nou, ik wel,’ rookte Gree. ‘Eens heb ’k ’n meppie genomen uit m’n aanstaande z’n doos — net bittere amandelen ...’

‘Ik heb,’ zei Jet — nou kwamen de heldendaden los — ‘Ik heb is ’n pijp van me vader gerookt toen die nog leefde...’

‘As die nog lééfde zat je hier niet,’ merkte Coba op.

‘Nou da’s bij wijze van spreken,’ róókte Jet.

‘Mijn vader,’ zei Anna, ‘die had ’n rekkie met allemaal lange Goudse pijpen en dan kreeg moeder wat ’n uitbrander as ze d’r een gebroken had ...’

‘Klesse jullie nou niet van vader en moeder,’ viel Santje uit, ‘dood is dood.’

Ze had veel van ’r moeder gehouen, ook van ’r vader — je dee ’t beste ’r zo weinig mogelijk an te denken.

Ze kwamen toch niet weerom.

‘Jonges wat staat ’r ’n damp,’ waarschuwde Marie, ‘je kan ’m wel snijjen. Zal ’k spuien.. ?’

‘As je ’t maar stilletjes doet,’ zei Gree. ‘Puf — ik krijg ’t benauwd...’

Ze had zich in de rook verslikt, hield zich hoestend an ’t

133