Wat niet kon - en andere verhalen

verig zakwarm zuurtje in ’n gapende mond duwend.

‘Nou, bijt me vingers niet af! He! Slaap-ie al Santje.. ?’

Santje woelde komiek, onzichtbaar onder de dekens.

Maar opeens joelde uitgelaten, doorsust gegiechel over de bedden.

Er priemde ’n vurig-lichtend puntje in de scheemring der slaapzaal, ’n vinnig rood oogje dat leuk-vlammend spetterde.

Santje had ’t dek weggesmeten nou ’t ’r gelukt was ’n lucifer af te strijken en de brand in de sigaret te zuigen.

Met tranende ogen zat ze róók te hijgen.

‘Hèje d’r méér?’ vroeg Gree, d’r eigen zuurtjes vergetend.

‘ ’n Hele doos vol,’ hoestte San, zich verslikkend.

Ze waren al an ’t grabbelen, Anna, Marie, Jet, Trees, Coba.

Dié was goed! Dié was goddelijk! Nou allemaal roken, jonges! Echt! Sigaretten met mondstukken! Hoe San ’r an kwam? Ojee — in ’r zak gehouen. D’r neef was sigarenmaker. En ’t ginnegappend gekakel, ’t zachtjes proesten vulde de wakker geworden zaal.

‘Heb-ie ’n vlammetje, Sjors?’ — vroeg Mien studentikoos. ‘Dank je, zag!’

‘Mag ’k is opsteke, San?’

‘Nou, pas nou op! Je morst al de as op ’t bed!’

Wat ’n lol! Hurkend op de bedden, hoestend, blazend, zaten ze te roken, precies negentien brandende sigaretten. Meer waren er niet in de doos geweest. In ’t schemerdonker zag je de uitgelaten lachoogjes die vurig de rookwolkjes doorboorden. Hele spiralende dampen trokken naar ’t maanlicht.

‘Jonges,’ zei Jet bij ’t raam, ‘wille jullie gelove dat ik ’t lékker vin? ’k Wou dat je ’r nóg een had ...’

‘Ik heb is ’n havanna gerookt,’ zei Trees an de overzij, ‘maar da’s zwaar. Puf! Puf! Ik zuig maar lekkertjes langzaam.’

‘Was die góéd?’ lachte Santje. ‘ ’k Wou ’m al ansteke on

132