Wat niet kon - en andere verhalen

Leed

Santje grunnekte van pret, doch met mate en onder de dekens.

Tante Dribbel was ’r nog en zolang die in de zaal bleef kon je niks beginnen.

De knieën hoog opgetrokken, de deken strak achter ’r nachtmutsje, lei ze te proberen of ’t ónder dek ging. De lucifer vlamde kort, doofde. Nee. Dat déé-ie niet. En ’t stonk zó gemeen na, dat ze ’r ’n hoestbui van kreeg.

‘Wie hoest ’r?’ vroeg tante Dribbel, langs de bedden drib-blend. Niet om niet had ze haar bijnaam.

‘Santje,’ zei Anna, die naastan sliep.

‘Scheelt je wat San?’ vroeg tante goedig.

‘Nee, juffrouw,’ hoestte Santje, ‘ ’k heb me verslikt.’

Stevig hield ze de doosjes vast. Voor geen goud had ze zich verraden.

‘Nou dan, meisjes, rustig zijn.’

En de lamp afdraaiend wenste ze goeienacht.

Het bleef stil op de slaapzaal van ’t Weeshuis terwijl ze de wit geschuurde trappen afdribde.

De meisjes wisten precies hóé tante dee. Als ze de trap af was, trok ze ’r pantoffels uit, liep voorzichtig op ’r kousen naar boven, controleerde zo machtig verraderlijk of ’r

130