Wat niet kon - en andere verhalen

in het portaal. As-die maar gauw kwam. Misschien bleef-die uit. Ach-god studente leefden zo raar. Je was ’r nooit zeker van ... En as-die *t nog maar dóén wou. Strakkies had-ie al ’n ander gevonden die ’n kies voor ’n gulden wou laten trekken. ’t Was zo makkelijk verdiend. Waarom had ze niet dadelijk ja gezeid, toen-ie ’t vroeg. Stom stuk vreten dat ze was. Jessus wat bleef-die uit. Was dat ’n hoekie om? Ze ging net zo lief de hele middag wandele dan boven komme zonder ’n rooie duit... He! Goddank .. ! Daar had j’m.

Driftig lei ze ’r vinger op de mond, toen-ie zover de trap op was.

‘Suscht...’

Verbaasd keek de studerende jongeling lelijk bovenbuurtje aan.

‘Wat is ’r?’ vroeg-ie verwonderd.

‘Süscht — voor me moeder — die ken alles hore van de trap .. ! Zal ’k effen binne komme?’

Hij knikte, ging voor, opende de deur.

Verlegen, zenuwachtig-angstig, volgde ze, keek benauwd naar z’n nette schrijftafel, naar ’n opengeslagen boek, naar ’n doodskop met helderwit gebit, naar potten met allemaal vieze dinge.

Toen zei ze zenuw-lachend: ‘ ’k Kom ’t late doen ...’

Ze lei ’t blousetje neer, ging zitten in de leunstoel.

Er was ’n wortel blijven steken. De student kon ’t nog niet precies. Anders had-ie ’r niet voor te betalen.

Kermend liep ze ’n poosje rond, de gloeiend-gewor-den gulden in de hand, kocht aardappelen, reuzel en ’n drié-cents-taartje-met-confituur.

Morrege wou-die ’r nóg een trekke.

129