Wat niet kon - en andere verhalen

‘Zanik nou niet — we motte éte ...’

‘Nou en je draagt niks meer ’t huis uit.. !’

‘Me éigen bloesie ... Mens — je bent niet meer te houe, zó lastig as je wordt.. .’

‘Ga je gang . .. Verkoop de boel. .. Verkoop wat los en vast is ... God zal je ’r voor straffe ..

‘Goed,’ zei Laura, bij de deur, ‘maar met klage krijg je vanmiddag geen éten . ..’

‘Niks waard!’ snauwde ’t mannetje van de lommerd.

‘Niks waard — die bloes niks waard?’ zei de naaister.

‘Nee,’ zei-die, z’n neus buigend tot onder de rand van ’t loket. Z’n brilleglazen glansden in ’t licht van ’t lampje.

‘Geef ’r twéé kwartjes op .. .’

‘Nog geen cént. Vuiligheid! Rommel! — Wie is an de beurt?’

‘Ik,’ zei ’n jochie met ’n pak linnengoed.

Ze probeerde ’t nóg in de gróte lommerd — wéér mis.

Toen sukkelde ze huilerig terug, stapje voor stapje, ’t gelaat vermoeider, de oogranden roder.

Met moeder d’r schoenen had ze dezelfde kans — de één lekte.

Dat schrikkelijk binnenkomen met lege handen, niet eens bróód. O, o, o, waarom lag zij niet in de bedstee? Zieken hadden geen zorg, die werden voorzien.

Wat nou? Wat nou? — De kies — Dan maar de kies. Voor haar part al d’r kiezen en tanden, as ze maar door de dag heenkwam.

Mensen deën wel vrééslijker dingen in nood. Aan één kies zat je leven niet vast. Zinnend, besluiteloos liep ze de trap op, zachtjes dat moeder ’t niet horen zou, aarzelde, klopte. De juffrouw dee open. De student was ’n straatje om. Nou, dan zou ze terugkommen. Angstig sloop ze ’n paar treden af, ging op de trap zitten, kijkend naar ’t lichtvlak, benee,

128