Wat niet kon - en andere verhalen

met... Ze kon bést ’n kies misse. Nou maar néé hoor! ’n gezonde kies late trekke — en de pijn. Juffrouw Jansen had ’t uitgegild. Sjongen, sjongen, met een gulden dee je ’n bóél. Wat ’n mal predukt van ’n dokter die cente toegaf... Juffrouw Jansen ’r kaak had-ie uit ’t gelid getrokke. .. Néé hoor ... ’t Kon altijd nog ... Op de bloes kreeg ze licht een paar kwartjes ...

Toch haakte ze even de kleine spiegel van ’t behang, bekeek ’r gebit. Het bleek-geel kamertjes-gezicht met de rode oogranden kaatste blauw-bleek in ’t glas.

Ze schrikte ’r van dat ze vandaag zo lelijk was, net of ’r neus harder puntte, d’r zomersproeten sterker gegroeid waren.

’t Enig-fatsoenlijke van ’r gezicht waren ’r tanden, groot en geel. De achterste had-ie gezegd was ziek. Dat loog-die vierkant. D’r was niks te zien. Hij dee geen pijn. Verbeeld-je ’n gulden toe betalen om ’n zieke kies te trekken, ’t Bestond niet. Wat ’n leugenaar! Die most léren om tandendokter te worden en ómdat-ie léren most, wou-die an al de mensen van ’t huis, an de mensen van één, twéé en drie hoog tanden en kiezen trekken. Juffrouw Jansen had-ie vijftig centen gegeven om te trekken — Betje van twee-hoog had drie kwartjes an ’m verdiend. Nee — ze dee ’t niet. As-die ’t leren wou, most-ie ’t maar bij anderen proberen. D’r waren mensen genoeg die god dankten as ze ’n zieke kies kwijt waren en ’r ’n hóóp centen voor betaalden. Néé — moeder sliép nou — de bloes most ’r an.

Voorzichtig opende ze de kast, lichtte de bloes van de spijker, rolde ’r vlug op, duwde ’r onder ’t voorschoot.

Bom — daar had je ’t! Moeder, achterdochtig, de armen gehoekt op ’t kussen, kéék wat ze deed.

‘Wat voer je uit?’

‘Ik ruim ...’

‘... Je zal me wat wijs make... 't Is weer zover... Alles na Ome Jan... Alles.. !’

127