Wat niet kon - en andere verhalen

ze insliep, lette ’r niet op of Laura at, of Laura dronk — keef als ze wéér brood met margarine kreeg en nooit is ’n stuk-kie zoetemelkse.

Langzaam begon Laura te ruimen. Véél was ’r niet te doen. De kommetjes spoelde ze om, de tafel zeepte ze af.

Toen, het voorhoofd geplet tegen ’n ruit, suffig-starend naar benee, waar ’n juffrouw voor ’t open raam te strijken stond, dacht ze.

Wat nóu?

De blouse of de schoenen?

De blouse was vettig, de schoenen waren versleten. Anders wist ze niks. Ze verzon stiekem dingen die ze kon wegmoffelen ónder haar schort — voor de herrie, ’n Gróter stuk zag moe — dat ging niet. En ’r most geld wezen — voor van-middag — voor aardappele en reuzel... D’r móst. Stoorde moeder haar weer:

‘... Wat had je te praten, benee ..?’

‘Niemandal...’

‘Wat most die kale neet van je .. ?’

‘Niks.’

‘Je heb met geen studente op de trap te klesse ...’

‘Hij vróég wat.’

‘Dan heb-ie door te lope . ..’

‘Jawel,’ knikte Laura.

‘Die heit geen andere dingen an d’r kop — dan praatjes met die vent! — ’k Hou je in ’t oog hoor!’

‘Goed...’

‘En as ’k iets mérk sla ’k je lam zo ziek as ’k ben ..

‘Ga nou maar slapen ...’

’t Grenzeloos geduld dat je most hebben, ’t Was om uit je vel te springen.

Steunend draaide de zieke zich af, de ogen gesloten.

As ze nou maar indutte. Stil blijve zitte. Strakkies ging ze ’r vandoor met de bloes. Die was van haar — daar mocht ze mee doen wat ze wou. Maar dee ze niet verstandiger

126