Wat niet kon - en andere verhalen

Tinkel van sleutels klonk in de stilte.

‘Zachies wat voor meneer voor...’

‘Och wat — je doet toch geen misdaad — hij heit ’t je ommers toegeseid ...’

Het slot knepte, de deur piepte.

Klere en nog is klere — en doze — neem maar vast an ..

‘Mórgen heb je nog de tijd ...’

‘Dat ken je niet wete. — Pak an.’

‘Nou maar die doodvreter laat ’k staan — Daar heb je niks an ...’

‘De kouse ken je best drage ...’

Zonderling.

Toen ze de kamer uit waren, de voetstappen verstierven in het portaal boven, bleef er achter de deur een zo kille stilte dat het klokgetik pijn deed.

Ik stelde me voor hóé hij op bed lag, dacht aan ’t gladgeschoren ouwelijk gezichtje, bedacht de geluiden van élke dag — het rommlend geraas der dominostenen — het neerstompen der laarzen buiten de deur in de gang — het regelmatig gekets van de sleutel — het steunen — sliep onrustig, bang voor de Stilte achter de deur.

De volgende morgen kwam de vrind op bezoek.

Onhoorbre fluisterstemmen klonken.

En verdere dagen bleef ’t stil — zo nog een vólle maand.

Want ’n kamer verhuur je zo gauw niet.

Toen kwam ’r ’n juffrouw op wonen die voor apothekeres studeerde — én lessen gaf tegen vijftig cent — én ’t bed verplaatste naar ’t raam —- én ...

Maar zo zou je opnieuw kunnen beginnen.

123