Wat niet kon - en andere verhalen

de bange ongekende stilte van ’n kamer, ’n huurkamer.

En als ’k ’t niet begrepen had, zouden de komende dagen ”t duidelijk gemaakt hebben.

Hij kniesde of was ziek.

De sleutel zocht niet het slot van de kast waarin de klare stond, hij at niet, hij praatte niet.

Wel zeurde de stem van de hospita drenzend.

‘. Mot je niet an toegeve... Ga is ’n luchie scheppe, meneer... U sal so nog siek worde ..

Hij was al ziek. De verandering had ’t gelapt.

Je went niet inééns an ’n ander klimaat na véértig jaar.

Zat ik te werken, dan hoorde ik hem kreunend woelen in z’n bed tegen de deuren.

Soms zuchtte-die zeurig: ‘ .. . god ... god ...’

Soms at-ie ’n bordje soep op z’n bed.

Soms las-ie de krant op z’n bed.

Soms klaagde-die.

‘ ’k Wou me zus nog wel is zien vóór ’k sterf,’ sprak z’n egaal-toonloze, grove stem.

‘Je sterft ommers niet,’ goedig-snauwde de juffrouw, ‘je most niet wete hoe goed je ’t heb ...’

‘As ’k sterf,’ — praatte hij door, ‘dan mag-ie alles houen wat ’r van me staat — me kanarie en wat ’r in de kast leit...’

‘Maar je sterft ommers niet.. !’

Toen moest de dokter komen, hoorde ik de vragen en antwoorden — dat-ie de tong moest uitsteken, z’n pols laten voelen — om ’t uur ’n lepel slikken van de drank die zou komen.

Een nacht, half vier, na m’n werk klonken er stemmen, fluistrend in de stilte van de nacht. De juffrouw met ’r man waren in de kamer naastan.

‘Neem de sleutels uit z’n broek ...’

‘As je éérst seit waar sijn broek is . ..’

‘An ’t rekkie — Daar.. !’

122