Wat niet kon - en andere verhalen

‘Nou van alles ... ’n Pond mager vlees an één stukkie — en ’n dubbeltje beentjes ... Me man is dol met ’n mergpijp ... Daar maak ’k ’m gelukkig mee ... Nou en dan doe ’k ’r wat gehakt bij... ’n onsie gehakt, begrijpt u... balletjes ... en verder de soepgroentes ...’

‘Doe u d’r zuring ook bij ?’

‘Als ’t te krijgen is graag hoor... De groentes geven de smaak an je soep .. . Wacht ik zal is effen roeren . ..’ Juffrouw Eekhout, steeds welwillend glimlachend (’t mens lachte altijd), stond in de deurpost. Juffrouw Bik, zeker van doen, lichtte het deksel op dat juffrouw Eekhout alleen het blankgeschuurd zink zag, roerde zachtjes-liefkozend.

Pietje bij het raam knuffelde plots de vuistjes tegen het gezicht, begon luidruchtig te schaterlachen.

‘O die móé ... O die ...’

‘Wil je je bakkes houen!’ zei moeder wit-wordend. Haar ogen bliksemden het kind tot angstig zoet-zijn.

‘Wat is d’r Piet, lieve jongen?’ suste juffrouw Eekhout. Maar juffrouw Bik, bedrijvig, viel haar in de rede.

‘... Die kinderen, ziet u .. ! Die kinderen kunnen nooit d’r mond houen as grote mensen praten ... Wat is d’r nou lammer as dat ’n kind overal z’n neus in steekt, niewaar?’ Ijverig liep ze naar de keukenkast, nam de lege Keulse zoutpot, greep erin, wierp ’n hand zout in de soep:

‘... Ik hou van ’n hartig soepie, wat na de hartige kant. .. En wil u nou wel geloven dat ’k ’n half uur nodig heb om te schuimen... Vet op soep daar wor ’k misselijk van... Nou daar zal Bik an smullen... Soep waar-die zo verzot op is én soepe-vlees na met aardappelen en ’n slaatje ... Daar kan-die ’t mee stellen, vin u niet.. ?’

‘Nou dat zou ’k ménen,’ zei juffrouw Eekhout geërgerd. (Je kon ’t ’r anzien. Ze keek zo écht vals.)

‘Moe... Moe-oe-oe!’ — begon Jetje, van haar stoel opwippend.

105