Wat niet kon - en andere verhalen

‘Op je plaats! Blijf zitten! En stil spelen met Piet!’ commandeerde moeder. ‘Niet overal je neus in steken! Strak-kies heb-ie ook zo stom je boodschap bij de bakker gedaan, domme meid.. ! Niks kan ik je laten doen... ’t Is me ’n toer, juffrouw, om kinderen groot te brengen. U mag van geluk spreken, dat ü ze niet hét...’ (Nou dié kon ze in d’r zak steken. Zolang ze getrouwd was had ze geen kind gekregen.)

‘Ja. Ja/ zei de buurvrouw. ‘Ja, ja. Nou ik ga weer is na me potje kijken. As me hutspot anbrandt is ’t hommeles as me man thuis komt... Nou dag juffrouw ... Dag Jet... Dag Piet... Kom-ie weer is bij me op visite, jongen.. ? Dag..!’

Grimmig keek juffrouw Bik haar achterna, ’t Varken. Met d’r streken om zo lief Pietje nog is te inviteren .. !

Maar vandaag had ze ’r geen lol van gehad. Wat had ze op d’r neus staan kijken — met d’r kale bluf — asof ’t ’n wonder was ’n stukkie klapstuk te kopen — die floddermadam ...

Stroef stond ze bij de kachel, overleggend — overleggend — As ze ’t zelf nog is bij de bakker probeerde — of Jetje naar ’n andere bakker zond — naar ’n andere — en ’t kind d’r les goed leerde — om te zeggen, dat ze ’t geld onderweg verloren had ...

106