Wat niet kon - en andere verhalen

schappenmand met het vlees in grauw-geel nattig papier, nóg wat zakjes en een half brood. O, dat halve brood, waaraan zes centen meel en een kapitaal kwaadspreken vastzat!

‘Daar ben ’k alweer... En nou mot u is kijken wat ’n lappie .. . wat ’n pracht van ’n lappie ... Ze motten mijn te pakken nemen. .. Dan zijn ze net an ’t goeie adres.. ! Nou . . ? Da’s me’n verschil, he . .

Uit het papier wikkelde ze een mooi klapstuk met één enkele dunne rib.

‘Of u gelijk het,’ zei juffrouw Bik. ‘Ik ga ook altijd zelf na de slager. As je maar bréngen laat, ben je bon af...’

‘Niewaar? Ze doen maar raak... Da’s nét eender of ’k zélf me suiker haal óf Annetje van juffrouw Prins, die wel is boodschappen voor me doet. Nou wéét ’k dat ’k een half pond heb, niewaar. . ? En met brood. . ? Als je zélf komt stopt-ie je geen oudbakken goed in je handen. Ik laat me niks in me handen stoppen ..

Rustig pratend hield ze de boodschappenmand onder de arm, keek naar het fornuis, ’t dier ...

‘Ja ik heb me soepie vast opgezet,’ zei juffrouw Bik, genoeglijk knikkend, ‘me man is dol met soep — nou en soep kan je niet élke dag geven, wat? — as ’k zijn zin dee dan kookte ’k élke dag soep — maar ik lus geen soep elke dag. An soep eet je je zo gauw tegen ...’

‘Da’s wel waar,’ glimlachte juffrouw Eekhout — (zo’n echt judaslachie waar je vingers bij jeukten).

‘... Maar om ’m vandaag nou is te plezieren,’ vervolgde juffrouw Bik, heel lief, heel innemend, ‘heb ’k ’n lekker soepie voor ’m klaar gemaakt, ’n rijkeluis-soepie hoor. Al zeg ’k ’t zelf, d’r is niemand die soep weet te koken as ik. ’k Heb vier jaar gediend op de Keizersgracht bij mensen die wijn an d’r dienstbooien gaven. Nou en daar leer je ’t koken, hoor...’

‘Dat zou ’k ook menen,’ knikte juffrouw Eekhout naar de pot kijkend, ‘en wat doe u d’r zo al in .. ?’

104